Kuertiego przypadki acopowiesz_f

Opublikowany 14 października 2013 | autor Grzegorz Łuczko

4

A co powiesz na to, żeby…

Włącz muzykę.

Byliśmy świeżo po przejściu dookoła wyspy Wolin. Pokonaliśmy jakieś 80 kilometrów, po leśnych drogach Wolińskiego Parku Narodowego, piaszczystej plaży i suchej szosie, do której niemalże przyklejały się nasze zniszczone adidasy (a razem z nimi stopy pokryte masą bąbli i odcisków). To było szalone.

***
Siedzieliśmy któregoś dnia na peronie wolińskiego dworca i rozmawialiśmy o wszystkim i niczym. Zwyczajne, niczym niewyróżniające się ciepłe, czerwcowe popołudnie – które, jak się miało później okazać, określiło moje życie.

Nie pamiętam już kto pierwszy rzucił tę myśl, ja? A może Damian? Zresztą to nieistotne. Obaj z miejsca zapaliliśmy się do tego pomysłu. „Może byśmy przeszli wyspę Wolin dookoła?”. Żaden z nas nie wiedział na co się porywa, nie miał odpowiedniego przygotowania, ale chcieliśmy to zrobić.

***
Kilka dni później, i jakieś 70 kilometrów dalej, leżę oparty o drzewo i na moment przymykam oczy. Przez głowę przymykają mi kolejne obrazy. Marsz przez bukowy las, słońce tonące w Bałtyku, krótkie czuwanie nad ranem na plaży w Dziwnowie i droga w upalny dzień po niekończącym się asfalcie. Ból stóp pokrytych odciskami, zmęczenie i senność.

Zdaje się, że odpływam na moment. To trwa krótką chwilę, tak zwany mikrosen. Czas jednak ruszać dalej. Wleczemy się noga za nogą. Aż w końcu wymęczeni zamykamy pętle w Wolinie. Żegnamy się, rzucam Damianowi zmęczone: „nigdy więcej!”. Ale już w momencie wypowiadania tych słów wiem, że będzie więcej. Będzie zdecydowanie dużo więcej!

***
Później kolejny pomysł. Nordkapp na rowerze. To dopiero miało być szalone! W ramach przygotowań Damian zaczął biegać… pomyślałem, dlaczego nie? Nigdy nie lubiłem tego robić, trochę grałem w piłkę, trochę jeździłem na rowerze, ale bieganie? Miałem nawet lewe zwolnienie z wuefu w liceum, byłem totalnym leserem. Bieganie dla samego biegania? Dla przyjemności? Dla jakiej kurna przyjemności?! WTF?!

Umówiliśmy się na trening. 30 minut biegu. Po 15 nie czuję nóg. Wyginają się to na jedną, to na drugą stronę. Mam wrażenie, że zaraz padnę bez sił na ziemię i już nie wstanę. W końcu jakimś cudem udaje mi się dotrwać do końca. Później padam na łóżko cudownie zmęczony. Nie potrafię odpowiedzieć dlaczego, ale spodobało mi się to. I ten marsz, i to bieganie.

To nic, że bolało, że odciski i ból i chęć poddania się. Było w tym i nadal jest, coś fascynującego. Coś co sprawia, ze mimo tylu lat nadal chcę biegać, nadal stawiam przed sobą kolejne wyzwania. Wciąż tego nie rozumiem. Intuicyjnie jednak czuję, że w tym podejmowaniu wysiłku, przekraczaniu własnych słabości jest COŚ cholernie wartościowego. Tego CZEGOŚ nie ma tam, gdzie idziesz na łatwiznę, gdzie wybierasz najłatwiejsze rozwiązania.

***
10 lat później wspinam się stromym zboczem wyrastającym wprost z Morza Śródziemnomorskiego. Nieco przede mną widzę plecy Łukasza. Oglądam się za siebie i dostrzegam kamienistą plażę z której ruszaliśmy kilkadziesiąt minut temu. Z nieba leje się żar, nie ma ani jednej chmurki, która zatrzymałaby promienie nadzwyczaj ostrego w tym miejscu słońca. Pot zalewa mi oczy.

Teren wypłaszcza się, gubimy szlak. Chwila narady i ruszamy ku górze. I gdy w końcu wychodzimy na grań przed nami wyłania się oszałamiający widok na drugą stronę półwyspu. Nagle znika całe zmęczenie. Biegniemy wąziutką ścieżynką, uśmiechnięci i radośni. Widok zapiera dech, i ta przestrzeń! I to poczucie siły, wolności! Czuję, że mogę wszystko!

Dopiero gdy siadałem do pisania tekstu przypomniałem sobie, że 6 października minęło dokładnie 10 lat od kiedy zacząłem biegać…

Fotograf: Marcin Jarzembowski. Miejsce: Mała Fatra, dobiegamy do schroniska pod Chlebem.


O autorze

Tu pojawi się kiedyś jakiś błyskotliwy tekst. Będzie genialny, w kilku krótkich zdaniach opisze osobę autora przedstawiając go w najpiękniejszym świetle idealnego, czerwcowego, słonecznego poranka. Tymczasem jest zima i z kreatywnością u mnie słabiuśko!



4 Responses to A co powiesz na to, żeby…

  1. Monika mówi:

    Ładne wspomnienia. I ładna rocznica. Z perspektywy tego wysiłku, zmęczenia na trasie, tej całej radości, i tych wszystkich emocji, które temu towarzyszą świat wygląda zupełnie inaczej.. „czuję, że w tym…jest COŚ cholernie wartościowego”-jest. I tak sobie myślę ale nie pamiętam dokładnej daty kiedy ja zaczęłam biegać, pamiętam za to, że dokładnie 13.09.09, w niedzielny poranek, przeczłapałam w rzęsistym deszczu, bez zatrzymywania swoje pierwsze 10 km, żeby wczoraj 13.10.13 przebiec w końcu podczas maratonu to moje miasto 😉 bo dla mnie to był wielki wysiłek i jednocześnie spełnione marzenie. następnych kilku dych 😉

  2. Dorota mówi:

    Pięknie napisane! 🙂 pewna bardzo bliska mi osoba powinna to przeczytać, może przestałaby wybijać mi bieganie z głowy…i zaczełaby rozumieć. piosenkę najzwyczajniej w świecie kradnę 😉

  3. Mariusz mówi:

    Fajna sprawa. Też chcę coś takiego przeżyć. Chociaż już podobnego coś mnie spotkało na ultra, gdzie miałem wizje. Super coś takiego przeżyć.

  4. Włodek mówi:

    2,5 roku minęło, kiedy to całkiem przypadkiem znalazłem tą stronę.
    2,5 roku minęło gdy zacząłem truchtać 2-3 razy w tygodniu.
    2,5 roku minęło, gdy dałem się skusić Grzegorzowi na zakup pierwszych butów do biegania.
    2,5 roku minęło, gdy dostrzegłem jaką frajdę daje ta godzinka truchtania po lesie.
    Wczoraj przebiegłem swoje pierwsze w życiu zawody na 10km.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Back to Top ↑
  • TUTAJ PRACUJĘ

  • FACEBOOK

  • OSTATNIE KOMENTARZE

    • Avatar użytkownikapurplebabyshowerinvitations.com Are these those experimental ones that keep going missing? – WIĘCEJ
    • Avatar użytkownikaTears of Time I visit every day some websites and blogs to read content, however this web site offers feature based writing. – WIĘCEJ
    • Avatar użytkownikaGrzesiek Łazarz Ładowanie strony trwa bardzo długo... – WIĘCEJ
    • Avatar użytkownikaAlbany, Georgia auto insureance Die sehen aber lecker aus - ich denke, die mache ich demnächst auch mal, vorallem ist die Apfel-Zimt-Kombi so schön... – WIĘCEJ
    • Older »
  • INSTAGRAM

    • Kierownik wrci po dwch latach na t sam tras cortinatrailhellip
    • nbrteam zbiera siy na jutrzejszy zimowyultramaratonkarkonoski Jutro 53 km pohellip
    • Bunkry s i jest fajnie  trailrunning mountains karkonosze runninghellip
    • Ju za kilka godzin pmaratoskie kombo poznan warszawa NorBeRt yczyhellip
    • Zimowy Ultramaraton Karkonoski ju za trzy tygodnie! A tymczasem kolejnyhellip
    • Jak mija Wam majwka?  Pogoda dopisuje? nbrteam buja sihellip
  • ARCHIWA